انسانها همواره در صدد این بودند که طبیعت را به تصرف خود در بیارند از این رو زندگی انسانهای اولیه که عموما با شکار سپری می شد کم کم مجهز به سلاح هایی برای شکار حیوانات شد هر چند بعد از مدتی که انسانها شروع کردند به پیوستن به گروهها و با هم دیگر به شکار می رفتند و این خود عاملی بود که باعث شکل گیری جوامع کوچک  شد سپس این گروههای کوچک چند نفره برای بدست اوردن سهم بیشتری از شکار  و محافظت از قلمروهایی که به صورت نقشه ذهنی برای خود تعیین می کردند شروع به ساخت سلاح های اولیه و ساده کردند که هم ابزاری برای شکار انها بود و هم وسیله ای برای محافظت از خود در برابر  حیوانات درنده و گروههای مهاجمی که برای دزدین شکار انها به انها شبیخون می زدند این جوامع کوچک یا همان گروههای کوچک که  غار نشینان بودند بعد از مدتی که زاد و ولد کردند و جمعیتشان روز به روز بیشتر شد زندگی در غار را ترک کردند و سعی کردند با اهلی کردن بعضی از حیوانات و بهره برداری از محصولات انها مانند شیر و... در کنار شکار کردن زندگی کنند برای همین رو به مکان هایی اوردند که بتوانند حیوانات را در انجا نگه دارند و هم از انها محافظت کنند و هم به محل اذوقه حیوانات نزدیک باشند تا بتوانند از این شیوه برای زندگی بهره بجویند این همان روی اوردن انسان به زندگی دامداری بود که  البته مشکلات بسیری را نیز به همراه داشت و اکثرا مردم انها نمی توانستند خود را از حمله حیوانات وحشی که برای شکار دامها به محل زندگی انسانها نزدیک می شدند خود را حفظ کنند و یا دامها بر اثر بیماری یا عوامل گوناگون از بین می رفتند و انسانها مجبور بودند برای ادامه زندگی راه جدیدی را در کنار دامپروری در پیش گیرند بنابر این با توجه به تجربیات انها در مورد طبیعت انسان موفق شد به عمل کاشت محصول و برداشت ان دست پیدا کند و زندگی کشاورزی را در کنار زندگی دامداری و شکار پی گیری کند ولی زندگی کشاورزی عامل رشد بسیاری د ر انسانها شد مثلا انسانها با تکرار مداوم زمان کاشت و برداشت محصولات متوجه شد که همواره اب و هوا در حال تغییر و دوباره به حالت اول بر می گردد و این عاملی بود که انسانها رو به ساختن تقویم اوردند که از این طریق بتوانند زمان کاشت و برداشت را که در ان زمان ها با مراسم هایی نیز همراه بود ثبت کند.اما این زندگی هم مشکلاتی را در بر داشت مثلا کمبود اب مهمترین ان ها بود بنا بر این اقوامی که بزرک تر بودند به اقوام و زمین های کوچک حمله می کردند و این زمین ها را به تصرف در می اوردند تا هم برای خود زمین های بیشتری داشته باشند هم اینکه به اب های ان منطقه دسترسی پیدا کنند هر چند این نوع زندگی توانسته بود جوامع را دور هم جمع کند و تشکیل دهکده ها را بدهد که این دهکده ها هم توسط افراد جنگجو و رهبران نظامی ان ها اداره می شد و لی به هر حال کسانی که هجوم می اوردند رهبر نظامی یا همان کدخدای ده را می کشتند و مردم ان را به بردگی می گرفتند و انها را مجبور به کار بر روی زمین های خود به صورت اجباری می کردند این شوه که همه جای جهان رسم بود کم کم با نارضایتی بردگان و  افراد تحت ظلم همراه شد چرا که انها دیگر طاقت این را نداشتند که بر روی زمینی کار کنند و  نه صا حب ان شوند  و نه بهره ای بیش از یک حد معین برند بنابر این شورش هایی در داخل قلمرو ها سر می گرفت که خود عاملی می شد که حکومت فئودال یا همان مالکان زمین رو به ضعف برند و این خود از عواملی بود که اقوام همجوار را تحریک می کرد که از این فرصت به دست امده استفاده کنند و به این مالکان حمله و انها را به بردگی خود در اورند که روند تا جایی ادامه پیدا کرد که قلمرو افراد و اقوام گستری زیادی یافت و خیلی ها که مجبور به فرار بودند به صورت دسته جمعی مهاجرت می کردند و به جاهای دیگر میرفتند و خود قوم کوچکتری را درست می کردند وبعد از مدت زمانی دوباره یک قلمرو جدید را در اختیار می گرفتند ای روند همراه با عواملی چون رشد جمعیت و  دسترسی انسانها به سرزمین های دور دست و ... عامل پراکندگی جمعیت بود و سرزمین های گوناگونی را درست کرد در بعضی از این حکومت های فئودال که می دیدند دیگر با ظلم و برده کشی نمی شود حکومت را اداره کرد هر گاه مناطقی را به دست می گرفتند برای جلوگیری از شورش و جدایی ان منطقه از قلمرو انها حکومت ان جا را به خود ان قوم می دادند تا اداره قوم خود را به عهده گیرند و از فرو پاشی سرزمین جلوگیری کنند در واقع این اغاز تشکیل حکومت های فدرال در شکل ساده ان بود که در این حکومت ها کوچک محلی رهبران اقوام  مردم قابل اعتماد یا جنگجویان همان قوم بودند که زیر نظر دولت مرکزی اداره می شدند و ازاد بودند  حکومت قوم خود را هر طور می خواهند اداره کنند ولی تحت نظارت دولت مر کزی باشند و مالیت را به خزانه دولت مرکزی بریزند و بودجه هم  توسط دولت مرکزی برای انها تعیین می شد این اقدامی بود که حاکمان و امپراطوران بزرگ برای جلو گیری از ازدست دادن قلمرو تحت سلطه اتخاذ کردند ولی بعدا مشکلاتی را بوجود اورد که حکومت های فدرال را از هم پاشاند و  عامل تجزیه بسیاری از امپراطوری ها شد که در بخش های بعدی در مورد ان هم خواهم نوشت.

بحث بعدی ما حکومت فدرال در ایران است و این که ایا فدرالیسم در ایران در این شرایط امکان پذیر است یا نه.

روزها حال و هوای محرمی گرفته هر چند حال و هوای محرم در سالهای گذشته حال و هوای دیگری بود شوری بود عشق ها حقیقی تر دل ها مخلص تر ریا کمتر مجالس امام حسین تریون کوبیدن نبود بحث ها بحث اخلاق بود اموزش مردم و دعوت مردم به حق خواهی و مبارزه با ظلم و استعمار پیام رسای محرم بود.تعزیه ها تداعی بخش حال و روز کربلاییان بود خلاصه محرم اول مهر عاشقان بود همه به سر کلاس می رفتند روزهای اول با اموزش اخلاق و یاداوری معمان اخلاق را که همانا پیامبران و امامان الاهی بودند زنده می کردند چند روز که می گذشت نوبت به درس ازادی خواهی می رسید که با مجالس عرفانی و شور و حالی بر پا می شد اواخر دهه ها روز اموزش تاریخ اسلام بود تا نوبت به خصایص قیام کربلا می رسید و خلاصه با عذاداری برای امام حسین و زنده نگه داشتن یاد ان امام مجاهد دهه ها را به پایان می رساندند خلاصه توی این مدت مردم با حضور در مجالس عذاداری کلی چیز یاد می گرفتند هم تاریخ هم اخلاق هم عرفان و هم درس شجاعت و ایستادگی در راه حق این کمترین درسی بود که مسلمانان می اموختند و هر ساله مرور می کردند تا امتحان زندگی را با موفقیت پشت سر بگذارند.

یاد شهیدان کربلا گرامی باد ایام محرم بر همه گان تسلیت باد

در عرصه مدیریتی  همیشه مدیر دوست دارد حرف اول و اخر را بزند دوست دارد تصمیمات او با قاطعیت اجرا شود و اگر هم ضرری متوجه شرکت ان یا نهاد تحت نظارت او شود مسلما خود او  ضرر خواهد کرد اعمال سلیقه دیگران برای او نوعی دخالت می باشد واگر هم مشکلی پیش اید می گوید من نکردم فلانی کرد و تقصیر را به گردن دیگری می اندازد اما در سطح کلان مدیران می توانند تک نفره عمل کنند؟بر فرض مثال مدیر یک شرکت تجاری یا صنعتی بزرگ مسلما هر چه قدر هم که انسان فرهیخته و اگاهی باشد نمی تواند به صور تک نفره مدیریت همچین بخش عظیمی را به عهده گیرد چرا که اگر در اینجا شرکت یا نهاد مسول ضرر کند دود ان به چشم ملت یا سایر صنایع مربوط به ان صنعت نیز میشود و در اینجاست که مدیر باید با مشورت با تیم خود یا متخصصان ان صنعت مسائل گوناگونی را از قبیل اوضاع سرمایه گذاری در دیگر کشور ها نحوه سهم انها در بورس یا گرفتن دیگر امتیازات از کشور های دیگر برای بهبود وضعیت وگسترش شرکت یا سازمان خود و ... را انجام می دهد حالا بیایید در عرصه ملی ان را بررسی کنیم  ایا کشور متعلق به شخصیتی است که برای مدتی معین پا در عرصه مدیریتی میگذارد و با اعمال سلیقه های شخصی و بدون در نظر گرفتن خاستگاه دیگران یا ملت و نمایندگان واقعی انها هر طور بخواهند عمل می کنند و اگر کسی هم به انها راهنمایی می کنند یا از عملکرد غلط انها انتقاد ان را دخالت در امور می دانند و  سعی در حذف انها می کنند ایا در این عرصه ملی فقط دولت ضرر می کند یا کل سیستم سیاسی یک کشور و مردم ان از این سیاست(مدیریت تک نفره) اسیب می بیند ایا کشور فقط برای دولت ها ساخته شده که هر چند وقت بیایند و  صاحب کشور و ملت باشند و بعد دوباره بروند و پاسخ گوی عملکرد خود نیز نباشند و خود را صاحب ملک و ملت بدانند و هر اتفاقی هم پیش اید خو را تبرئه و تقصیر را بر گردن دیگری بیندازند؟ نظر شما چیست؟ مدیریتی معقول و توانا مدیریتی تک نفره است یا یک سیستم مدیریتی کامل و متخصص را میخواهد؟چگونه می توان این سیستم را نهادینه کرد؟ از ائتلاف و دولت ائتلافی نگویید که سابق نشان داده ضعیف ترین دولت ها دولت ائتلافی بوه است مهم نیست ائتلاف باشد مهم این است که  نیروهای خارج از قدرت  هم بتوانند در صحنه سیاسی بمانند و  حرف و خاستگاهای  پایگاهای تحت نفوذ خود را بزنند و  از نهاد های مسئول پاسخ بخواهند.

دوستان عزیزی در مورد نحوه ارتباط با من سوال داشتند باید بگم بهترین راه برای ارتباط خارج از مباحث وبلاگ فعلا همان یاهو ای دی موجود در وب است.